Over Cornelis van Klaveren geschreven

Voordat je in contact komt lees dit even;

Mensen die Cornelis voor het eerst ontmoeten, zien vaak een kunstenaar.

Sommigen zien een initiatiefnemer.

Anderen zien een schrijver, een denker, een criticus of iemand die zich vastbijt in maatschappelijke vraagstukken.

Maar geen van die omschrijvingen raakt helemaal de kern.

Wat Cornelis volgens mij werkelijk doet, is onderzoeken.

Niet onderzoek zoals een wetenschapper dat doet vanuit afstand.

Maar onderzoek vanuit betrokkenheid.

Vanuit levenservaring.

Vanuit verwondering.

Vanuit een voortdurende nieuwsgierigheid naar de relatie tussen woorden en werkelijkheid.

Hij is iemand die blijft stilstaan bij begrippen waar anderen vaak aan voorbijgaan.

Woorden als vertrouwen.

Vrijheid.

Participatie.

Gemeenschap.

Cultuur.

Broedplaats.

Menselijke waardigheid.

Niet omdat hij definities zoekt.

Maar omdat hij wil weten of de werkelijkheid nog overeenkomt met wat wij met die woorden bedoelen.

Dat maakt zijn werk soms confronterend.

Niet omdat hij de confrontatie zoekt.

Maar omdat hij vragen stelt op plekken waar anderen vanzelfsprekendheden zien.

Hij heeft een sterk ontwikkeld gevoel voor samenhang.

Voor patronen.

Voor onderstromen in groepen, organisaties en systemen.

Vaak ziet hij ontwikkelingen aankomen voordat ze voor anderen zichtbaar worden.

Dat is een kwaliteit.

Maar soms ook een last.

Want wat voor hem al zichtbaar is, moet voor anderen vaak nog langzaam zichtbaar worden.

Toch ligt zijn kracht niet in het gelijk krijgen.

Zijn kracht ligt in het blijven kijken.

En in het uitnodigen van anderen om mee te kijken.

Wat hem onderscheidt, is dat hij de samenleving niet ziet als iets buiten zichzelf.

Niet als "de overheid", "het systeem" of "de ander".

Voor hem zijn wij samen het systeem.

Iedere wet.

Iedere afspraak.

Iedere organisatie.

Iedere gemeenschap.

Bestaat uiteindelijk uit mensen.

Daarom voelt hij zich verantwoordelijk voor wat hij waarneemt.

Niet vanuit superioriteit.

Maar vanuit broederschap.

Vanuit het idee dat kennis, ervaring en inzicht pas werkelijk waarde krijgen wanneer zij worden gedeeld.

Zijn kunstpraktijk ontstaat vanuit die houding.

Kunst is voor hem geen eindproduct.

Geen object.

Geen antwoord.

Kunst is een ruimte waarin vragen zichtbaar mogen worden.

Een plek waar fictie en werkelijkheid elkaar ontmoeten.

Waar ervaringen taal krijgen.

Waar inzichten kunnen worden gedeeld.

Waar mensen elkaar kunnen tegenkomen in wat zij zien, voelen en begrijpen.

De ontwikkeling van een woon-werk-broedplaats, het werk binnen Stichting 2born2b i.o., zijn onderzoek naar cultuur en gemeenschap, zijn schrijven en zijn beeldende werk komen uiteindelijk voort uit dezelfde bron.

De wens om omstandigheden te helpen creëren waarin mensen zich kunnen ontwikkelen.

Waar ont-moeting mogelijk is.

Waar verschil mag bestaan.

Waar betekenis kan groeien.

Waar de toekomst zich kan oefenen.

Misschien is dat de rode draad die door alles heen loopt.

Niet de behoefte om de wereld te veranderen.

Maar de behoefte om haar beter te begrijpen.

En vanuit dat begrip bij te dragen aan een werkelijkheid die menselijker, eerlijker en betekenisvoller kan worden.

Dat is voor mij de kern van wie Cornelis is.

Een onderzoeker van betekenis.

Een maker van ruimte.

Iemand die blijft vragen:

Wat bedoelen wij eigenlijk wanneer wij zeggen wat belangrijk is?

En zijn werk begint precies op het moment dat die vraag opnieuw gesteld mag worden.

Nu weet je ongeveer hoe Cornelis reflecteer in wanneer je contact legt

Dutch - Paperback -EAN 9789402233582 -48 pages. Collection of his poems with illustrations; photo fragments of Cornelis van Klaveren his art. Title: The moment - fiction or reality Link